پاشنه آشیل هویت ایرانیان*دکتر مقصود فراستخواه

ازجمله مشکلات و عارضه های هویتی ما، تعویق است. جامعه ما همیشه به تعویق می افتد، این امر، امکان انباشت برای تحول وتوسعه و ارتقای هویت ایرانی را مختل کرده و پیوسته ما را در این مسیر به گسست های پی درپی می کشاند؛ به طوری که گویا ما از حادثه ارتزاق می کنیم....
احساسی بودن در واقع، پاشنه آشیل هویت ایرانی شده است که خود مسبوق به علل و عواملی است و از طرفی باعث ماندگاری شده است؛ یعنی،اگر این احساس را نداشتیم(با این همه مصائب تاریخی) نمی توانستیم که بمانیم و هویتمان را حفظ کنیم. از این رو، احساسی بودن هویت ایرانی، یک راه حلی است که از قضا مسئله است و تاریخ ما را پارادوکسیکال می کند...
اگر استقرای تاریخ را مبنا قرار دهیم، متوجه این موضوع خواهیم بود که ملت ایران می خواهد بماند و نمی خواهد خود را از زندگی معاف کند....
هویت فردی و وجودی است که بخش بزرگی از تکیه گاه هویت جمعی یک جامعه است امروز به خاطر مسائل اجتماعی ای همچون فقر، نابرابرهای اجتماعی، فرصت های نابرابر زندگی و ... هویت فردی یک یک ایرانیان در حال، از بین رفتن است. در نتیجه هویت های فردی ما، نمی توانند در ساخت هویت جمعی ایرانی مشارکت کنند......